The Ride from Brussels to London 2010
 
Op 4 juli 2010 is Jacinta Hafkenscheid als enige van de Bike2Play fietsers weer een stuk gaan fietsen voor Right to Play. Dit keer geen zelf georganiseerde monstertocht, maar is zij aangehaakt bij een door de Britse Right to Play georganiseerde 3-daagse tocht van Brussel naar Londen. Hierbij haar verslag.

Na Amsterdam-Beijing is het een “eitje”  zou je denken, maar je moet het toch maar weer doen en dit keer op de racefiets.

Als werknemer van politie Kennemerland heb ik mijn collega’s, maar ook mijn familie en vrienden gevraagd om Right to Play te sponsoren, aangezien elke deelnemer minimaal1000 Euro sponsorgeld diende op te halen.

Op zondag 4 juli hebben 18 Nederlandse deelnemers aan deze tocht zich verzameld in Brussel en hebben wij gezamenlijk de aankomst van de Tour de France bekeken. Althans getracht te bekijken, want het was ontzettend druk bij de finish, maar wel heel gezellig om elkaar te ontmoeten.

’s Avonds was het goed toeven in Brussel en hebben we heerlijk buiten gegeten in het centrum. Maar op tijd naar bed, want de volgende dag gaat het beginnen.

Op maandag 5 juli zijn we the Ride vanuit een park in Brussel gestart, nadat er een groepsfoto was gemaakt. We zagen toen ook de Britse deelnemers. Alles bij elkaar stonden 200 fietsers te popelen om te gaan fietsen. Het was bewolkt, maar de temperatuur voelde goed aan. De eerste dag is een tocht naar Brugge, via een stuk van de Ronde van Vlaanderen. Voor de liefhebbers kan “de Muur”van Geraardsbergen beklommen worden. Uiteindelijk zijn er niet veel die “de Muur” beklommen hebben, want het lag vlak bij een lunchstop en naast de bepijlde route. Maar ik wilde het wel ervaren, dus met een paar mannen van de Nederlandse groep zijn wij de kasseien opgereden. Het is geen lange rit, maar wel steil en de kasseien maken het nog iets zwaarder. Maar we zijn fietsend boven gekomen.
Uiteindelijk was de tocht 152 km en heb ik gefietst met een gemiddelde van 22,6 km/u, met in de ochtend af en toe een druppeltje regen.

Alle fietsers zijn ondergebracht in hostels en al snel hingen overal gewassen fietsbroeken en shirtjes te drogen. Na het avondeten zijn de meesten van mijn groep het centrum van Brugge ingegaan, maar ik heb ervoor gekozen om in het hostel te blijven. Ik ben ook de jongste niet meer en de groep is beduidend jonger dan ik.

Op 6 juli was het verzamelen in het centrum van Brugge, een prachtig stadje trouwens, om gezamenlijk de stad uit te fietsen richting Calais. Een zonnige dag en iedereen had er zin in. Vandaag een vlakke etappe, met een lichte wind tegen. Onderweg zijn we goed verzorgd, met twee drinkstops en daar tussendoor een lunchstop. Richting Calais trok de wind aan en heb ik geruime tijd op kop gereden, met achter mij een Nederlandse deelnemer en een paar Britse fietsers. Sinds de Amsterdam-Beijing tocht heb ik mijn conditie op niveau kunnen houden en vind ik het prettig om op kop te rijden, in een lekker tempo. Met een blik op mijn fietscom-puter houd ik de hartslag rond de 135 en de cadans rond de 85 omwentelingen per minuut.

Na 125 km en een gemiddelde van 25,5 km/u zijn we aangekomen in een Etap hotel, net buiten Calais. Na het douchen heeft iedereen zich voor het diner verzameld in een restaurant in een groot winkelcentrum. Na het diner hebben wij ons in het oranje getooid in een Ierse pub genesteld, om de halve finale Nederland-Uruguay te bekijken. Een flinke groep Britten hebben zich bij ons gevoegd en het personeel liet zich na een korte aanblik van de oranje invasie ook schminken met de Nederlandse vlag. De sfeer zat er goed in en we hebben een spannende wedstrijd bekeken met een fantastische afloop. We staan in de finale. Heel kort zagen we op het grote scherm dat dit in Nederland uitbundig gevierd werd.

Na een korte wandeling naar het hotel kon ik niet direct slapen. De adrenaline gierde nog door mijn lichaam en de warmte in de kamer speelde ook parten.
Op 7 juli om 06.00 uur opgestaan, want om 06.45 uur moesten we klaar staan om gezamenlijk naar de veerboot te fietsen, een rit van een paar kilometer. Na de paspoortcontrole hebben we de fietsen in het ruim geparkeerd en werd boven de lunch genuttigd in een van de zalen, met uitzicht op zee. Na ongeveer 1,5 uur was de Britse kust zichtbaar en vaarden we de haven van Dover in. Buiten aangekomen was het frisjes, maar al snel moest er geklommen worden en was de kou uit het lichaam verdwenen. Vandaag zou het een lange etappe worden van 160 kilometer met veel klimmetjes richting Londen. Even wennen, want het is links fietsen vandaag. Er was dan ook afgesproken dat op 40, 80 en 120 kilometer “feedstations”zouden staan. Omdat er gefietst werd over kleine slingerweggetjes, zag ik regelmatig fietsers hun band verwisselen omdat ze lek hadden gereden. Ook mijn fietsmaatje Annabel kreeg een lekke band, die we snel verwisseld hebben, maar het mocht niet baten. Ze reed weer lek. De verzorging heeft haar vervolgens met fiets meegenomen naar de volgende stop, want anders zou ze te ver achterop raken en ik wilde wel fietsend doorgegaan. Lekker in eigen tempo klimmen en dalen en na een uur kwam ik weer een paar van de Nederlandse fietsers tegen. Na de lunchstop op 80 kilometer het zadel maar weer opgezocht en met de Nederlandse fietsers weer gaan klimmen en dalen voor de volgende 40 kilometer naar de laatste drinkstop. Die kwam echter al na 30 kilometer, want de totaalafstand zou toch lager liggen.
Inderdaad, na ongeveer 15 kilometer zagen we vanaf een heuvel Londen al liggen. De groep veerde weer helemaal op, want voor sommigen was het toch wel een zware dag geweest.

Na wat omzwervingen door Londen kwamen we aan in Greenwich, waar op de binnenplaats van de universiteit een BBQ klaar stond. Uiteindelijk is het vandaag een tocht van 137 kilometer geweest en had ik een gemiddelde van 19,9 km/u. Uiteindelijk heb ik tijdens het fietsen van deze drie dagen 6327 calorieën verbruikt, maar dat heb ik er ook zeker weer aangegeten.

De afgelopen drie dagen hebben vele fietsers hun grenzen verlegd, omdat ze langere afstanden nooit gefietst hebben of nooit meerdaagse tochten hebben gereden. Voor sommigen was het een makkie, maar die hebben anderen uit de wind gehouden. Al met al was het een zeer geslaagde tocht, die veel mensen energie zal geven om weer nieuwe stappen in het leven te maken.

Ik eindig met alle sponsors te bedanken voor hun bijdrage. Dankzij jullie bijdrage kunnen kinderen in achtergestelde gebieden straks ook hun grenzen verleggen en hopen op een betere toekomst.

Bekijk <hier> een kort fimverslag van deze tocht !
 
Look after yourself, look after another